Tussen de olifanten!
Het is de hele week lekker weer geweest zo rond de 25 graden. Woensdag gingen we verder met de tafel alles was gelakt en we hoefde het alleen nog met een paar schroeven in elkaar te zetten. In Nederland zou het misschien niet langer dan een half uur hebben geduurd met de juiste materialen. We zijn er anderhalve dag mee bezig geweest, we hadden geen schroevendraaier en geen houtboor. Dus uiteindelijk hebben we van alles geprobeerd en alle materialen te voorschijn gehaald om het voor elkaar te krijgen. Ik ben uiteindelijk maar het zwembad schoon gaan maken, omdat er niet genoeg gereedschap was. Het zwembad staat waarschijnlijk al een jaar leeg met modder en kalk, eerst heb ik alle modder eruit gehaald en een paar keer schoon gespoeld. Nadat te hebben gedaan begon ik met de kalk, wat echt een verschikking was om het eraf te krijgen. Toen kwam Dewald met een zakje poeder, dat in heet water opgelost moet worden Zo gezegd zo gedaan alles ingesmeerd en een paar emmers met het poeder in het zwembadje gegooid en lekker gaan schobben. Ik had niet echt het idee dat hielp, maar had wel het idee dat mijn voeten langzaam aan het branden waren. Toen drong het tot mijn door dat het misschien niet zo handig is om met mijn bloten voeten in laag water te staan waarmee je kalk uit je wasmachine verwijderd. Dus snel alles opgeruimd en onder de douche gestapt.
Volgende ochtend hoopte ik dat het water was ingetrokken en dat het er af viel, maar helaas het zat nog even vast, ik was de hele ochtend bezig en haalde het ene gereedschap na het andere gereedschap te voorschijn om het er af te krijgen, maar het ging heel langzaam, en stond op het punt om alle gereedschap in het zwembad te perforeren. Uiteindelijk waren de mannen klaar met de tafel en kwam Freddy met het idee om aan de boor een staal borstel te koppelen, wat gebruikt wordt voor beton en steen. Dus terwijl de mannen met de auto aan de slag gingen, ging ik aan de slag met de boor. Zelfs toen ging het er met moeite af, ik moest veel kracht geven om het schoon te krijgen en er zijn plekken waar zelfs met de machine het kalk er niet af wilde. Uiteindelijk naar een paar uur was ik klaar, mijn handen waren verkramd en als ik ze ergens tegen aan stoten tintelde ze. Het zwembad hoeft morgen alleen nog maar omgespoeld te worden. Na het werk, zijn we nog een game drive gaan doen, maar helaas niet veel gezien.
Vrijdag ochtend verder met het zwembad, alles nog even schoongeborsteld en een paar keer schoongespoeld en het kon eindelijk gevuld worden. In de middag gingen we de tafel op zijn plek zetten op de heuvel die we hadden vrijgemaakt van takken. De tafel woog onderhand ongeveer minstens 50 kg, dus dat was nog al een karwei want we moesten de ene heuvel af voor we de andere op konden en de temperatuur was rond de 30 graden. Daar aangekomen moesten we alleen nog even de oude tafel en bankje weghalen. Dus met 2 zware hamers en een bijl gingen we aan de slag, maar helaas ging ook dit niet makkelijk. De stammen waar de bankjes op rusten zaten ongeveer een halve meter in de grond. Met brute kracht stonden we in 30 graden de stammen los te slaan/ hakken en uit te graven. Het was echt veel te zwaar voor mij, die hamers kon ik al amper tillen dus laat staan er mee slaan, en toen ik tegen me been begon te slaan en Dewald zei dat ik moest oppassen omdat ik met zo'n hamer mijn been kon breken ben ik maar het zand los gaan bikken. Ook dit was zwaar omdat het alleen maar stenen zijn, uiteindelijk na anderhalf uur hadden we alle 6 de stammen eruit, en de tafel stond op zijn plek. En aangezien het zwembad helemaal gevuld was konden we een frisse duik nemen wat echt heerlijk was na zo hard gewerkt te hebben in de hitte. We hadden alleen niet gedacht aan de pomp, die zou namelijk kapot zijn en we hadden er nog niet naar gekeken of aangesloten. Dus er liep water weg via de pijp in het zwembad aangezien het water hoger stond nu wij er in zaten en de opslagruimte eronder waar de pomp staat was wat overgelopen, oepsie......
Daarna gingen we weer op weg naar bush camp waar we weer een nachtje in de bush zouden slapen. Maar bijna bij het kamp aan gekomen had ik een grote kudde olifanten gespot in de droogstaande rivier die ook langs het kamp loopt. Dus bij het kamp aangekomen, laten we alles in de cruiser liggen, hebben we de cruiser zo geparkeerd dat we meteen weg kunnen rijden en zijn we op de olifanten gaan wachten.
Waarom we ze voorzichtig zijn met de olifanten zijn om een paar redenen:
1: Ze zijn niet goed aan mensen gewend zoals in andere parken, dus kunnen agressief zijn.
2: Het is broedseizoen en zijn een stuk agressiever.
3: Ze hebben al veel kleintjes rondlopen dus de mama's zijn nog agressiever.
4: Ze hebben al een paar keer Dewald en de andere vrijwilligers willen aanvallen.
Het is echt heel spannend om de olifanten op te wachten en je hoort en ziet van verre al bosje en bomen kraken en omvallen omdat ze lekker aan het eten waren. Toen de olifanten er eenmaal waren was het best eng ze waren heel dichtbij en op een gegeven moment stond een grote bull misschien 7 meter van mij vandaan. ( want was natuurlijk als een echt toerist foto's als een malle te maken). Maar ik merkte dat het niet zo heel handig was, de bull keek constant naar me, liep toen weer een stapje, bleef stil staan en keek weer, dus was langzaam achteruit gelopen. Het was echt alsof je hem zag denken zal ik aanvallen of niet.
Dewald stond aan de andere kant van de cruiser om daar alles in de gate te houden, en aangezien ze ook van de andere kant kwamen, en we langzaam werden ingesloten, zijn we heel langzaam achteruit gelopen en in de cruiser gestapt en een stuk verderop gaan staan. Super spannend, maar geweldig om te zien, ze waren lekker aan het eten, het was heel leuk om te zien hoe ze dat doen en sommige haalde zelfs bomen omver. De kleintjes waren heel leuk,ze waren zelfs aan het stoeien met elkaar, voor later als ze in echte gevechten komen. Aangezien het nog wel even duurde voordat alle olifanten voorbij waren zijn we een game-drive in het donker gaan doen. Na anderhalf uur gingen we weer terug naar de bushcamp maar voor we het wisten stonden we met de truck in het donker midden in de kudde ze waren er nog steeds. We hadden één spotlight en overal waar we schenen stonden olifanten en op een gegeven moment stond er zelf één op een afstand van maximaal 5 meter. Het was best eng want van alle kanten kon een agressieve olifant de bosjes uitschieten, dus zijn we er heel snel vandoor gegaan. Aangezien het rond het kamp niet veilig genoeg was zijn we terug naar huis gegaan en hebben we daar heerlijk gebraaid.
Zaterdagochtend werd ik wakker met hoofdpijn, misselijkheid en was nog steeds moe. Dewald was opgebeld en we mochten het kamp niet verlaten, er waren stropers gesignaleerd vlakbij het kamp en ze waren met politie, anti-strooppatrouilles en helikopters aan het zoeken. Het waaide hard en het zwembad lag vol met blaadjes, die ik er met een netje heb uitgehaald en daarna ben ik terug in bedje gekropen. In de middag waren de jongens bezig met het opruimen en schoonmaken van een opslag hok dat waarschijnlijk in de afgelopen 5 jaar niet meer was gebruikt. Ik heb een poging gewaagd om ze te helpen, maar zelfs het tillen van een emmer met water was al te zwaar. Ik denk dat ik gister iets te hard tekeer ben gegaan met de boomstammen. Na de lunch heb ik van Dewald een groen goedje gehad en ben ik terug mijn bed ingegaan hopend dat ik snel beter wordt aangezien we om 4:00 's nachts vertrekken naar het Krugerpark.
Na de hele dag in bed te hebben gelegen, ging om 3:00 s'nachts de wekker. Gelukkig voelde ik me al een stuk beter en na het ontbijt stapte we in de auto, nog even checken of de auto in orde was. Maar helaas wat ze van de week hadden gemaakt was weer afgebroken, en hadden we besloten om met de cruiser te gaan. En natuurlijk na bijna 2 weken lekker weer te hebben gehad tussen de 25 en 30 graden, was de temperatuur gedaald tot ongeveer 15 graden en was het regenachtig. Het Krugerpark avontuur was echt een domper geworden. Ik had echt een animal planet plaatje in mijn hoofd van het Krugerpark, met goudgeel gras, grote open vlaktes met aan de ene kant een kudde zebra's en aan de andere kant de buffels, leeuwen onder een boom in de schaduw en een brandende zon op de achtergrond. Maar er zijn eigenlijk niet echt open vlaktes, er staan veel, bosjes/ bomen die op dit moment door de winter grauw en kaal zijn, maar het grootste nadeel was het weer hierdoor zag alles er echt heel troosteloos uit. Doordat de cruiser een open jeep is, was het ijskoud en nat, en hebben we niet zo veel dieren gezien, waarschijnlijk waren alle dieren lekker aan het schuilen op een warm plekje. We hebben wel verschillende antilopen, olifanten, giraffen, verschillende vogels, zebra's , buffels waar ik nu wel een foto van heb gezien. Ook hebben we een grote groep wilde honden gezien die op de weg liepen op zoek naar een spoor, en tussendoor lekker aan het spelen waren dus dat was wel leuk om te zien. Het was verder wel een gezellige dag en heb ik eigenlijk merendeel van de dag gereden, zodat ik redelijk warm zat.
De volgende dag in de ochtend nog opzoek naar de dieren, er lag een dood nijlpaard aan de andere kant van de rivier, dus misschien dat er vanmiddag nog wat carnivoren op af komen. Na de rit ben ik alvast mijn spullen gaan organiseren en pakken van wat ik allemaal weggooi en weer meeneem. Na de lunch zijn we nog even wat gaan schieten, en het was beter dan de vorige keer, alleen ik kon nog steeds niet raak schieten met het grote geweer helaas, wel zag ik na mijn schot een dier wegschieten, dus hoop niet dat ik deze heb geraakt. Aan het einde van de middag zijn we nog naar het nijlpaard geweest maar helaas niks te zien, daarna nog in het donker een rit gemaakt en uiteindelijk lekker gebraaid. Helaas heb ik dus niet de big five in het wild gezien, ik hoefde alleen het luipaard nog, maar gelukkig heb ik wel hele leuke herinnering van de luipaarden in Chipangali, want wie kan nou zeggen dat zijn vest is opgegeten door een luipaard.( ik heb nog een stukje als herinnering)
Tijdens de lunch vandaag met het uitzicht op de rivier met olifanten aan de linkerkant en nijlpaarden aan de rechterkant is het idee dat ik woensdag thuis ben eigenlijk nog maar moeilijk te bevatten. Aan de ene kant is de tijd erg snel gegaan maar als ik terug kijk, naar wat ik allemaal heb meegemaakt, gezien en gedaan lijkt alsof ik er al veel langer ben. En wat ze zeggen is waar, je wordt echt verliefd op Afrika, de geweldige natuur, de mooie dieren, de vrijheid en de ruimte die je hebt.
Allemaal heel erg bedankt voor de geweldige reacties, ik keek er elke keer naar uit om ze te lezen.
Ik zie jullie allemaal in Nederland weer en hoop jullie nog veel meer van mijn foto's te laten zien ik heb er een paar duizend.
Kusjes.
Nog maar één van de Big five.
Vrijdag ochtend zijn we verder gegaan met het vrijmaken van de paden, en de bezoekers kunnen nu zien dat je daadwerkelijk de heuvel op kan lopen. Na de lunch zijn we een nieuwe tafel gaan maken voor de braaiplek die we vanochtend helemaal hebben opgeknapt. De nieuw tafel wordt gemaakt uit het onderstel van een bed(ben benieuwd of het iets wordt). Ik ben dus bezig geweest met het bed uit elkaar schroeven, planken op maat zagen, en de planken in de lak zetten dit moet helaas 3 keer gebeuren dus we zijn nog even bezig. Toen we daar eindelijk mee klaar waren gingen we met zijn drieën op bush camp. We zijn het reservaat ingereden, tijdens de rit hebben we een jakhals gezien en ongeveer na 15 minuten hebben we de bush camp onder een gigantische boom bereikt. Er staat een tafel en er is een braai plek, dus we hebben meteen het vuur aangestoken, hebben heerlijk gebraaid en daarna een groot kampvuur gemaakt. We hebben helaas niets voorbij zien lopen maar we hebben wel de heyena's gehoord en wat olifanten die iets verderop aan het trompetteren waren. Wat helemaal geweldig is dat we naast de vallende sterren ook een komeet naar beneden hebben zien komen. Na een tijdje zijn Freddy en ik ons slaapzak ingekropen terwijl Dewald de hele nacht met een geweer wakker blijft. Het was echt een geweldige ervaring zo midden in de bush, onder een prachtige sterrenhemel en heyna geluiden in slaap te vallen. Ik heb natuurlijk niet echt geweldig geslapen en terwijl ik wakker was voelde Freddy iets lopen en een klein prikje, er zat een schorpioen in zijn slaapzak en zijn vinger voelde lam aan. Na lang zoeken door Dewald hebben we de schorpioen gevonden en hij had een dikke stekel wat betekent dat hij dodelijk kan zijn. Waarschijnlijk was het een waarschuwings-prik aangezien Freddy nog steeds leeft. Ik moet er niet aan denken dat hij mijn slaapzak was ingekropen aangezien ik van de ene kant naar de andere kant aan het rollen was om een poging te doen om te slapen. We hebben daarna nog even rond het kampvuur gezeten en zijn weer terug gegaan naar het kamp. Na het ontbijt, zijn de jongens gaan slapen en heb ik nog het één en ander voor mezelf gedaan, zoals de was en lekker in het zonnetje gelegen. In de middag zijn we verder gegaan met het lakken van de planken.
Zondag ochtend om 3:00 ging de wekker, om 3:30 zaten we aan het ontbijt en om 4:00 waren we klaar om te vertrekken naar het krugerpark. Maar helaas auto kapot en het lukte niet om hem te maken dus om 4:30 terug naar bed en om 5:30 ging de wekker weer. We hadden besloten om naar de zonsopgang te kijken aangezien we toch al half wakker waren. Dus om 6:00 gingen we op pad langs het water richting een kleine berg die we ook beklommen hebben en heb ik genoten van de zonsopgang. Het was echt een super mooi gezicht en aangezien de rivier daar ook liep is er ook een moment dat je 2 zonnen heb één in de lucht en de ander in het water echt super. Om 7:30 waren we weer terug en konden we nog even rusten. Om 11:00 gingen we weer op pad we gingen schieten. Net buiten het kamp was er een oefen terrein, eerst ging ik schieten met het kleine geweer, met hele kleine kogeltjes, ik had er 4 van de 10 raak, wat erg goed bleek te zijn en één daarvan was in de bull wat tot nu toe de tweede keer was onder alle vrijwilligers dus ik voelde me best goed. Daarna ging Freddy en daar ging mijn goeie gevoel ook hij schoot in de bull, maar hij had vorige week ook al geoefend. Na dat twee keer te hebben gedaan gingen we met het grote geweer schieten, een geweer van 2/3 kg, met flinke kogels, een flinke knal en een flinke terugslag. Freddy ging eerst daarna ik, ik moet zeggen dat ik wel een beetje bang was voor de terugslag en dat mijn ik mijn schouder zou verbrijzelen, aangezien ik al verhalen had gehoord dat zelfs de jongens moeite hebben met het handelen van het geweer. Na veel aarzelen heb ik het dan toch uiteindelijk gedaan en dankzij de goede instructies viel het allemaal wel mee en heb het zelfs nog 2x keer gedaan. Helaas lukte het met niet om raak te schieten, het geweer is gewoon te zwaar en de terugslag te sterk waardoor het geweer een klein beetje omhoog schiet. Maar de mannen vonden dat ik het goed had gedaan, beter dan een aantal jongens. Na de lunch zijn we weer de planken gaan lakken voor de laatste keer. Daarna zijn we de grote berg gaan beklimmen, en het is echt klimmen, het is zelf kijken wat de beste weg over de rotsblokken is, het was erg zwaar en halverwege de berg stonden we op een klein randje met een flinke afgrond, moet zeggen dat dat wel even slikken was. Eenmaal aangekomen op de top hadden we een geweldig uitzicht en heb 2 kuddes met olifanten gezien. Één kudde stak de rivier over en dat was echt een heel gaaf gezicht er zaten ook kleintjes bij die lekker in het water aan het dartelen waren. Even later was er ook een giraf door het water aan het lopen, heel mooi om te zien hoe de dieren aan het einde van de dag lekker naar het water gaan om wat te drinken. We zijn expres aan het einde van de dag gegaan om ook meteen de zonsondergang te zien, ook die was prachtig. De afdaling ging gelukkig makkelijker, eenmaal beneden aangekomen was ik behoorlijk moe en mijn benen waren aan het branden, van alle krassen en schrammen die ik had opgelopen. Angezien ik 2 nachten bijna niet had geslapen en het niet zag zitten om weer om 3:00 de wekker te zetten. Hebben we besloten om volgende week naar het Krugerpark te gaan en dat we morgen naar Moholoholo rehabilitation center te gaan (waar ik bijna ook als vrijwilleger wilde werken).
Maandag ochtend om 7:00 vertrokken we naar Moholoholo rehabilitation center, al binnen een half uur hadden we neushoorns van heel dicht bij gezien. Helaas zijn de neushoorns erg schichtig en heb ik ze nog steeds niet goed op de foto, een paar minuten later zagen we een reusachtige leeuwin de weg over lopen maar ook zij was al snel verdwenen en geen foto van mijn eerste wilde leeuw. Na ongeveer een uur zag ik ook de buffolo's langs de weg waar we niet konden stoppen dus ook daar geen foto van. Eenmaal in Moholoholo aangekomen kregen we eerst een presentatie van wat ze doen en waar ze voor staan. Ook wordt er flink benadrukt hoe slecht het wildlife in Afrika er eigenlijk voor staat en wat wij allemaal hebben aangericht. Het is een mooi center, de dieren die er zijn kunnen niet meer in het wild worden losgelaten en met een aantal van de dieren wordt getraind voor show's en educatie. Zo was er een tamme cheeta die ze aan het trainen zijn en die iedereen mocht aanraken, ik heb een goochelaar geaaid en een kaapse gier van 14 kg op me arm gehad. Er liep ook een baby neushoorn rond van 20 maanden maar die was al behoorlijk onstuimig. Verder hadden ze nog wat leeuwen en 1 luipaard ( die echt veel en veel te dik waren) wilde honden, hyena's, servals en caracals, en nog wat andere dieren. Ik kan het natuurlijk niet met zekerheid zeggen maar ik denk dat ik een goede keus heb gemaakt om uiteindelijk toch voor Chipangali te werken. Vooral om het feit dat Moholoholo toch wat commerciëler lijkt te zijn en minder hard de vrijwilligers nodig hebben dan Chipangali. En Chipangali heeft veel meer aan katachtigen. Daarna zijn we ook nog naar het reptielen center gegaan, waar leuke papagaaien en schattige aapjes los rondliepen. Na nader inzien waren ze toch niet zo leuk één van de papagaaien liep je achterna om je vervolgens te bijten en we moesten ze weg slaan met onze tassen. En tijdens onze lunch probeerde de aapjes ons eten van ons bord te grijpen en ze zijn echt mega snel dus het was ze een paar keer gelukt om wat eten te stelen. Verder was het maar een klein center maar ik heb wel een boa constrictor om me nek gehad wat ook wel weer heel gaaf was.
Op de dinsdag gingen we boodschappen doen, en er moesten wat onderdelen gehaald worden en aangezien het zo lang duurde dacht ik van dan laat ik me haar maar invlechten. We zijn de hele stad 3 keer rondgelopen en werden van de ene kant naar de andere kant gestuurd maar uiteindelijk hadden we een kapper gevonden die mijn haar kon invlechten. Even vragen hoelang het duurt aangezien ik niet wilde dat iedereen op mij zou wachten, maar het zou niet zo lang duren en het was zo gebeurd. Na anderhalf uur was ik klaar, in mijn woordenboek is dat niet snel, en nadat iemand anderhalf uur aan me kop had getrokken had ik ook best hoofdpijn. Tijdens het invlechten maakte ik me zorgen omdat ze geen elastiekjes gebruikte en dacht dat ze één of andere knoop in mijn vlechtjes aan het maken was en ik ze vervolgens eruit moest knippen. Maar dat bleek niet zo te zijn en eenmaal weg van de kapper duurde het wel 2 minuten voordat mijn vlechten los begonnen te raken. Dus je kan je voorstellen dat als je anderhalf uur heb gezeten en weet dat iedereen op je aan het wachten is, flinke koppijn hebt en vervolgens de vlechten binnen 5 minuten eruit zijn dat ik flink pissig was. Maar helaas het is niet anders.
Verder heb ik een hele leuke week gehad en de tijd gaat erg snel, over een week ben ik alweer opweg naar huis.
Kusjes
Het één eindigt en het ander begint
De laatste avond in Chipangali was erg leuk, er waren basis pizza's gemaakt zodat je zelf de rest kon aanvullen. Ook heb ik een bread and butter pudding gemaakt, mijn favoriete recept, zodat ik het nu ook thuis kan maken. Daarna hebben we nog een heerlijk 'don pedro' gemaakt (vanille ijs met amarula) en na al het lekkere eten hebben we wat gedronken in Nicole der huisje. Het was erg gezellig na twaalve gingen Mel en Nicole slapen en toen ben ik lekker door het park gaan wandelen. Het was erg licht omdat het nog volle maan was, ik ben alle dieren even langs gegaan, heb de luipaarden Mlylo, Karla, Reza en Tebani lekker geknuffel, ook Crunch de hyena was naar het hek toe gekomen om lekker geaaid te worden. En heb een tijdje bij Jacky de jakhals die het heerlijk vind om geaaid te worden in haar hok gezeten. Ook bij de 2 jonge jakhalzen heb ik gezeten en heb gekeken en gelachen over hoe interessant ze mijn zaklamp wel niet vonden. Het was echt super om de dieren s'nachts te zien en het is ook zo ontzettend stil dat je de geluiden van de dieren heel mooi hoort. Alle dieren vonden het interessant zo'n verdwaalde eenling in de nacht en vooral de leeuwinnen waarbij het jachtinstinct omhoog komt en je stiekem zitten te besluiten. Na ongeveer een uur ben ik lekker mijn bedje ingekropen en ik had Ringo en Tippy stiekem meegenomen. De volgende ochtend was zwaar, nog één keer door het park om alle dieren gedag te zeggen. Het is moeilijk om gedag te zeggen, alle dieren zijn nu aan je gewend, en je hebt toch met een aantal een band gekregen. Ook het afscheid nemen van de familie was erg zwaar en kon de tranen niet binnen houden en kon amper een woord uitspreken. In de auto samen met Nicole op weg naar het vliegveld heb ik nog even kunnen genieten van de geweldige omgeving hier. Luisterend naar de muziek en in diepe gedachte over de afgelopen 6 weken, wat ik allemaal heb meegemaakt, gezien en geleerd, het was een geweldige ervaring die ik nooit meer zal vergeten.
Op Bulawayo airport, het één eindigt en het ander begint. Helaas niet zo'n goede start want we hadden vertraging van 45 minuten omdat het weer in Johannesburg zo slecht was. Eenmaal in Johannesburg aangekomen was het koud en regenachtig (het heeft zelf gesneeuwd op sommige plekken ), ik heb mijn bagage opgehaald, heb geld gewisseld en ben gaan wachten op het afspreek punt waar ze me een uur na landing zouden ophalen. Na anderhalf uur nog steeds niemand, dus ben ik maar gaan bellen en gelukkig kwam iemand mij binnen 15 minuten halen. In de auto was ik ineens weer in een andere wereld beland, van grote betonnen gebouwen, drukte, veel verkeer en files. Bij de backpackers lodge aangekomen heb ik een privé kamer gehad aangezien ik zo lang had moeten wachten en heb zelfs een elektrisch deken. Het is een mooi huis en alles is er netjes en schoon. De volgende ochtend weer naar het vliegtuig voor de vlucht naar Hoedspruit. Mijn bagage was 5 kg te zwaar en moest betalen, maar daar was ik het niet mee eens omdat gister mijn bagage nog goed was en kon uiteindelijk gelukkig doorlopen. De vlucht was op tijd en alles ging soepel en ik werd ook netjes opgewacht door 4 mensen 1 daarvan is de begeleider Dewald, de andere 2 zijn vandaag meteen weer vertrokken en dan is er nog een Duitse jongen Freddy die op de zelfde dag als mij weer vertrekt. Dus tegen al mijn verwachtingen in zijn we maar met zijn drieën. De dinsdag is de enige dag dat we naar de supermarkt gaan en ze hadden me al geadviseerd wat ze in het kamp wel en niet hebben en wat handig was om te kopen. Het is niet raar dat ze maar één keer in de week naar de stad gaan want het kamp ligt namelijk 1,5 uur van de 'bewoonde' wereld midden in de bush bush. Het kamp is erg mooi en we hebben uitzicht op een rivier waar je de nijlpaarden kan zien en horen. Eenmaal gesetteld zijn we meteen een game-drive gaan doen in het donker waar we helaas (uitzonderlijk) niet zo veel hebben gezien, wat waterbuck's, steenbokje en een hyena die het kamp doorrende, daarna hebben we heerlijk gebraaid. Het is hier echt ontzettend stil nog stiller dan in Zimbabwe en ik heb weer een prachtige sterrenhemel. De volgende ochtend, wakker geworden door de nijlpaarden ( klinken als koeien) zijn we de wegen vrij gaan maken van bosjes, losliggende takken/bomen en stenen. De olifanten hier maken er namelijk een flinke zooi van, ze duwen hele bomen om, om de lekkere sappige wortels te eten, aangezien het winter is en de boom boven de grond niet veel soeps is. Dus ik heb de hele dag aan angry management therapy gedaan, ik heb er flink op los gehakt, geslagen en getrokken. Waarschijnlijk kan ik morgen me armen niet meer bewegen want het is een zware klus. Helaas zijn we nog niet helemaal klaar dus morgenochtend gaan we verder. Tijdens de rit heb ik wel weer een heleboel dieren gezien zoals,nijlpaarden, steenbokken, waterbuck's, bush buck's, impala, grijze duiker, giraffen, mooie vogels en een groep neushoorns van dichtbij echt geweldig om te zien. Tussendoor leert Dewald ook nog het één en ander over de bomen, de dieren, insecten en poot afdrukken.
Kusjes uit de middle of nowhere,
( Het internet is hier slecht dus het worden waarschijnlijk geen foto's)
Flying dutch lady
Even kort samengevat het was een geweldige week.
Dinsdag ochtend zijn Melanie,Nicole en ik vertrokken naar de Vic Falls, het was een lange rit van minstens 5 uur en tussendoor waren we nog even gestopt bij het Hwange National Park om voor de volgende dag de boeken voor een overnachting. Eenmaal aangekomen in de Vic Falls zijn we op zoek gegaan naar een lodge hebben onze spullen gedropt en zijn meteen doorgegaan naar een krokodillen kwekerij, waar de krokodillen eigenlijk net als onze kippen en varkens worden gehouden. Er zitten heel veel krokodillen in een verblijf met een strook water erin. Volgens mij werden de krokodillen gebruikt, voor vlees, leer maar ook een deel voor educatie. Je zag wel sommige basins gekleurd waren en dit hechte ook op de huid van de krokodil. Dus misschien wordt het gebruikt om een bepaalde kleur leer te krijgen wat ik eigenlijk niet hoop. Wat wel leuk was is dat ik de mogelijk had om een klein baby krokodilletje vast te houden, en ze voelen best koud aan. Daarna gingen we nog even naar de Big baobab tree , het is een grote boom, maar niet de grootste en is ongeveer 1500 jaar oud. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat groter zou zijn omdat ik onderweg al een aantal flinke Baobab bomen had gezien. Toen we richting de Baobab tree reden hebben we ook nog een olifant gespot in de bosjes, we zijn ook maar snel door gereden, want toen we stopte leek hij het niet helemaal leuk te vinden en aangezien het een jonge stier was wilde we geen risico lopen, en net toen we bij de boom arriveerde, liep de olifant de weg over, en ging door met zijn wandeling. Daarna zijn we weer terug gegaan naar ons kamp en hebben we bij de receptie voor mij het een en ander aan activiteiten geboekt. Want je kan namelijk van de Grand ol' Dame' Bridge bungeejumping. En natuurlijk wist ik dat al voor dat ik hier in Zimbabwe kwam, en ik had het natuurlijk in me kop gehaald om dat te gaan doen, en als ik eenmaal iets in me kop heb dan gebeurd het (helaas) ook.
De Grand ol' Dame' Bridge is de brug die over de Zambezi rivier gaat vlakbij de Victoria watervallen, de brug verbindt de twee landen Zambia en Zimbabwe
Lengte: 250 meter
Spanwijdte grootste boog: 156,5 meter
Hoogte 128 meter
Maar natuurlijk was 1 keer niet genoeg voor mij, ik moest mezelf 3 keer de diepte in storte ( was 2 en 1 gratis ). Maar ze zeggen dat dit 1 van de beste plekken ter wereld is om te springen dus dan moet ik het ook goed doen.Ik heb een pakket geboekt voor een slide een bungeejump en een swing voor half 10 in de ochtend zodat ik het maar meteen achter de rug had.
Daarna zijn we naar het restaurant gegaan om lekker te gaan eten en we hebben met ze drieën een voorgerecht bestelt van lekkere krokodillen vingers. Ik moet eerlijk zeggen dat het best lekker was helaas had ik wel 2 uur daarvoor in de krokodillen boerderij een leuke close up gemaakt van een poot van een krokodil omdat ik die vingers zo grappig vond. Dus dat zag ik heel de tijd voor me. Verder heb ik niet veel geslapen misschien ook niet gek als je weet dat je jezelf de volgende ochtend van een 128m hoge brug gaat storte.
Volgende ochtend, geen onbijt, een bibberend kopje thee en een extra setje kleding in me rugzak want ja je weet maar nooit!!!. Aangekomen in het grensgebied werd ik achtergelaten want Melani en Nicole konden niet mee want ze hadden geen paspoort en aangezien je de grens over gaat was dat dus een probleem. Dus helemaal alleen door de hekken met me rugzakje liep ik naar de brug wat een eeuwigheid duurde. Onderweg had ik een groepje Amerikaanse ontmoet een man en een vrouw en 2 jonge meisjes, de man en de vrouw gingen ook bungeejumpen en de meisjes bleven kijken. Eenmaal aangekomen en ingeschreven werd ik meteen in een harnas gehezen en ging ik de slide doen. Deze begint aan de kant van Zambia en dan ga je eigenlijk rustig en soort van relaxend ringting de brug. Het is eigenlijk een kabelbaan en je gaat niet te snel dus je kan heerlijk van het geweldige uitzicht genieten.
Eenmaal weer bij de brug aangekomen wordt je binnengehaald en moet je een touw volgen , waar je nog steeds aan bent gezekerd en dan kom je weer in aan in Zimbabwe en halverwege de brug stonden ze me op te wachten, mijn harnas werd uitgetrokken en kreeg een nieuwe aan, ik moest het platform op en ze bonden mijn voeten met handdoeken en één kabel vast. Ik had eigenlijk niet echt het idee dat het helemaal veilig was zo'n bundel handdoeken, en het had me zeker geholpen als ik had geweten dat er nog geen ongelukken waren gebeurd van deze brug want begon echt een beetje te twijfelen. Voor ik het wist stond ik met mijn tenen over de rand, (soort van) klaar voor een 111 meter vrij val van 4 seconden en 120 km per uur. Mijn instructeur was mij moed aan het inpraten want ik was doodsbang, vooral als er tegen je gezegd wordt dat je zover mogelijk moet springen om zo min mogelijk blessures te krijgen en je benen als 2 blokken beton voelen. Voor ik het wist werd er afgeteld, zette ik af en kreeg ik nog een duw van de instructeur en vloog ik de diepte in, ik had mezelf beloofd dat ik me ogen zou open houden en heb dat ook gedaan. Het water kwam steeds dichter bij, en dichterbij, en nog dichterbij, maar wanneer krijg ik nou die ruk, wanneer stopt het. Maar uiteindelijk kwam hij en vloog ik weer omhoog, en terwijl ik omhoog vloog leek het alsof ik naar achteren zou vallen ( en dat blijk je te moeten voorkomen) Dus ik spreiden mijn arme zo wijd als ik kon en viel uiteindelijk weer goed naar beneden en vanaf dat punt is het ergste voorbij en dan bungel je nog een tijdje ondersteboven en kan je genieten van het uitzicht terwijl één van de mannen naar beneden glijd en je opvangt. Eigenlijk heb ik hem opgevangen want toen ik hem zag en de kans had om zijn harnas te pakken had ik die en ik liet niet meer los totdat ik aan een andere kabel vast zat en mijn voeten weer naar beneden wezen en ik rustig omhoog werd gehesen.
Eenmaal weer binnengehaald op de brug moest ik weer het zelfde touw volgen, bibberend van de adrenaline liep ik terug en probeerde ik een klein trappetje op te klimmen, wat wel een eeuwigheid duurde omdat ik er geen kracht voor had. Eenmaal weer boven stonden ze me weer op te wachten, werd ik uit mijn harnas gehezen, kreeg ik een nieuwe aan, en nieuwe instructies en voor ik het wist stond ik op het zelfde punt, op de zelfde hoogte om me weer in de diepte storte. Ik dacht bij mezelf waarom??? waarom was 1 keer niet genoeg en ga ik mezelf weer van die brug afgooien, nog trillend en vol van adrenaline stond ik daar weer. Een vrije val van 73 meter waarna je een 100 meter zwaai maakt over de Zambezi rivier. Het aftellen begon weer 5..4..3..2..1. ik zette af maar bleef als een blok staan en kreeg vervolgens een duwtje en maakte een klein sprongetje de diepte in.( wat allemaal heel goed op de film te zien is) Je moest je benen recht naar beneden houden, maar het leek wel onmogelijk en mijn benen vlogen omhoog, en viel zowat horizontaal naar beneden, waardoor ik een flinke ruk aan me rug kreeg en ik al mijn botten voelde kraken. Gelukkig deed het geen pijn( waarschijnlijk door de adrenaline) en genoot ik vervolgens van het geweldig uitzicht wat ik had, je maakt een paar grote zwaaien over het water waarvan je echt kan genieten. Daarna werd ik weer binnen getakeld, liep ik weer omhoog vol met adrenaline, helemaal opgewonden want ik had het gedaan en was klaar.
Al met al was het een geweldige ervaring de mannen werken erg netjes en de veiligheid is echt top. Iedereen die ik ontmoette, de gene die me in het harnas hees de instructeur, de mannen die je binnenhalen praten allemaal met je en proberen je af te leiden en een goed en veilig gevoel te geven. Ze vroegen allemaal waar ik vandaag kwam en toen ze hoorde dat ik van Nederland kwam noemde ze mij elke keer de flying duch lady.
Na mijn adrenaline kick, zijn we naar de Victoria Falls gegaan, en het is werkelijk geweldig. De watervallen zijn echt heel mooi, en je loopt een lange weg tegenover de falls door een klein regenwoud, wat is ontstaan door de hoge vochtigheid die de Falls afgeven. Ook met het maken van foto's was het af en toe vrij lastig om goede foto's te krijgen en op sommige plekken kan je helemaal geen foto's maken omdat je dan helemaal doorweekt ben.
Na de Victoria Falls zijn we weer in de auto gestapt opweg naar Hwange National Park, we kwamen daar net tegen de avond aan, en we hebben een geweldige grote groep met olifanten gezien, het waren er op zijn minst een stuk of 30-40. Net tegen de zonsondergang het was echt een heel mooi gezicht. De volgende ochtend gingen we echt het park in op zoek naar dieren. En we hebben flink wat dieren gezien: Zebra's, koedoe's, bushbuck's, waterbuck's, impala, sabel antilopen, wilde hond, krokodil, gieren, struisvogels, neushoorn (heel ver weg), olifanten en giraffen.
De wilde hond (hyenahond) is een bedreigd diersoort en er zijn er nog maar 2500 van in de wereld, dus we hadden echt geluk toen we die zagen. We hebben een groepje van 4 gezien en ze hadden ook allemaal een zender om want ze worden gevold door de Painted dog conservation wat zich vestigt in Hwange National Park. Ook de sabel antilopen zijn een bedreigd diersoort.
We hadden bijna een leeuw gezien, andere bezoekers hadden ons vertelt waar we hem konden vinden maar ze waarschuwde ons al voor de weg en aangezien we met een gewone personen auto waren en dus niet overal overheen konden. Eenmaal op de plek aangekomen zien we een boom vol met gieren, ik denk wel minstens 20-30 waarschijnlijk zat de leeuw een paar meter verderop een lekker stukje vlees te eten, helaas konden we het weggetje niet in om hem te zien. Aan het einde van de dag, nadat ik al heel de dag in het raam had gezeten om over de auto heen te kijken en al uren had zitten turen in de bosjes viel ik in slaap op een rijdende auto en viel ik bijna uit het raam, misschien tijd om in de auto te gaan zitten. Weer terug gekomen bij onze lodge hadden we wat vlees uit de shop gekocht en staken we het vuur aan voor een lekkere braai. Eerst lekker een warm bad nemen aangezien ze hier geen douches hadden, maar helaas geen warm water dus het werd een heel ongemakkelijk koud bad. De braai was erg leuk, het was een echte outback braai, het enigste wat we hadden was vlees, wat boterhammen, een overgebleven avocado en 1 zakmes. Dus geen geen borden, geen messen, geen vorken, geen sausjes en geen salades , maar dat maakte het juist extra lekker. Nicole had uit een plastic flesje lepels gesneden zodat we onze avocado leeg konden eten. En tijdens de braai, en daarna lekker vuurtje, waren de dassen door het park aan het rennen op zoek naar eten.
Vrijdag ochtend toen ik wakker werd, werd er gevraagd of ik iets bij mijn kamer had gehoord (we hadden namelijk 2 kamers en ik sliep alleen). Want er bleek een olifant een paar meter van mijn bed te hebben gestaan, die het kamp was binnen gelopen. De olifant stond vlak naast mijn kamer onder een boom, waar ook Melani's auto stond, die er gelukkig heelhuids vanaf is gekomen.
Helaas had ik er niets van gemerkt of gehoord dus zal wel heel diep slapen. In de loop van de ochtend zijn we weer de auto ingestapt terug naar Chipangali.
Op de zaterdag toen ik naar mijn uiltjes ging, zag ik tot mijn grote verbazing, dat er 2 op een tak gesprongen waren in de kooi en dat de kleinste flink zijn donsveertjes aan het verliezen was. Dus ik vond het tijd om ze te verplaatsen naar een grotere kooi buiten waar ze kunnen vliegen. Ze zitten nu in een kooi bij het huis, waar ze lekker veel zon hebben en het lekker rustig is en dat er goed op ze gelet kan worden. Natuurlijk ben ik wel heel de dag bezig geweest om de kooi er tip top eruit te laten zien voor mijn uiltjes want er moest nogal het een en ander gebeuren. Maar uiteindelijk hebben ze een geweldige mooie kooi waar ze lekker in kunnen vliegen en zelfs de kleinste zat ergens halverwege op een tak. Het is echt een super gevoel om mijn uitljes die ik al vanaf het begin af aan, aan het verzorgen ben lekker buiten in het zonnetje op een tak te zien. Ik heb ze van een kartonnen doos in mijn kleding kast naar de een kooi in de nursery en vervolgens naar een mooie buiten kooi in het zonnetje zien gaan, echt geweldig!!! In de avond hebben we weer lekker gebraaid!!
Vandaag hebben we één van de leeuwen onder narcose gebracht en hebben we een chemische castratie ingebracht zodat hij zich niet meer kan voortplanten voor een tijdje. Verder heb ik mijn laatste foto's gemaakt en heb ik mijn koffer gepakt.
Ik zal het hier heel erg missen, de dieren, het werk, de familie, mijn uiltjes, de dagelijkse wandeling door het park als het gesloten is en ik alle dieren even rustig gedag zeg en af en toe een aai geef, de honden en natuurlijk oranje die weer ondeugende dingen aan het uitvreten is.
Morgen vlieg ik naar Johannesburg waar ik een nachtje blijf overnachten in een lodge en daarna vlieg ik door naar Hoedspruit waar ik wordt opgehaald en naar het project gebracht wordt.
Nog maar één week te gaan.
Vorige week vrijdag avond was het lekker rustig, Nicole en Meike waren er niet. Nikki en ik waren aan het einde van de middag nog snel even de stad in gegaan. Ze ging haar zoontje Ryan ergens naar toe brengen en ik wilde graag een fles Amarula kopen, dus we zijn ook nog even de winkel in gegaan waar ik uiteindelijk met een tas vol met koekjes, snoep en chocola weer uit kwam. Daarna hebben we Pizza gehaald de lekkerste Pizza die ik ooit gegeten heb. En van de Amarula en vanille ijs hebben we een milkshake gemaakt wat echt geweldig lekker was. Dus het was een erg geslaagde avond.
Op de zaterdag hebben we in de ochtend geprobeerd gras te verzamelen voor in de hokken te doen. De jongens waren dit aan het snijden rondom de orphanage. Helaas was dit niet zo´n succes want het was niet veel en er zaten veel doornen in. In de middag zijn we op de quad het gamepark in geweest het was echt super leuk. Helaas zijn alle dieren in het game park zo´n beetje gestroopt. 10 jaar geleden liepen er nog giraffen ,sabel antilopen, een hoorde zebra´s en nog veel andere dieren rond. We hebben wel wat ontlasting van verschillende dieren gezien en ook van de zebra´s dus er zijn er nog wel een paar. Misschien dat ik nog een middag rustig daar ga rondlopen om te kijken of ik nog het één en ander aan dieren kan spotten. Daarna hebben Meike en ik nog wat foto´s gemaakt aangezien het Meike´s laatste dag was en ze graag met nog wat dieren op de foto wilde.
Toen we foto´s aan het maken waren en ik bij Mohillo één van de luipaarden zat, was ik niet helemaal goed aan het opletten, ik had al gemerkt dat hij iets rook aan mijn vest(waarschijnlijk honden voer), en heel stiekem tijdens het geven van een kopje tegen mijn hand had hij met zijn voortanden (zoals mijn lieve hond ook altijd doet) een stukje van mijn vest gepakt en trok dit vervolgens door de tralies waar zijn klauwen ook nog eens bij kwamen. Dus mijn mouw is flink gescheurd, aangezien ik hard terugtrok omdat ik natuurlijk niet wilde dat hij mijn hand er bij te pakken kreeg. Verder is het een geweldig luipaard en ben ik vanaf het begin al verliefd op hem, het is het grootste luipaard, en ik vind hem ook het mooiste. Hij ligt vaak op de rots in zijn kooi, maar als je aankomt lopen sluipt hij daarvan af gaat hij stiekem achter een boom zitten ( alsof je hem niet ziet) maar het is echt prachtig om te zien hoe hij sluipt en als je éénmaal bij zijn hek ben aangekomen springt hij te voorschijn alsof hij je aan wil vallen maar tegelijkertijd heel blij is en vervolgens geeft hij kopjes tegen het hek.
Zondag is Meike alweer vertrokken dus ben nu als enigste vrijwilliger op het moment. Het was een rustige het zonnetje scheen, maar het waaide hard. In de ochtend heb ik de jakhalzen en servals eten gegeven, ze krijgen extra voer gemengd met eieren en hondenvoer aangezien ze een beetje mager werden door het tekort aan vlees. Daarna heb ik weer takken gesleept voor de antilopen dus daar was ik wel weer even mee bezig. En geloof het of niet maar na een week was ook eindelijk de vijver van de goochelaars gevuld. Dus Annet hij is lekker schoon.
In de middag hebben we alle luipaarden bespoten met een vloeistof voor de teken wat af en toe best lastig mikken was aangezien ze erg bewegelijk kunnen zijn. We hebben de leeuwen ontwormd dit doen we door het ontwormingsmiddel te injecteren in vlees.
Ik heb het voer voorbereid voor de luipaarden en ook de jakhalzen en de servals weer maar nu ook met vlees erbij. Ook de luipaarden krijgen vlees gemengd met hondenvoer en 2 eieren. De luipaarden krijgen elke dag te eten maar zijn erg mager, om de één of andere reden verbruiken ze meer dan de leeuwen. Mijn uilen groeien ook maar door en door, ik denk dat de grootste al kan vliegen had hem van de week even mee naar buiten genomen en had zijn poten vastgehouden, maar hij heeft al behoorlijk wat kracht in zijn vleugels. Ze worden ook steeds schuwer, en willen bijna niet meer uit het tangetje eten, ik leg de laatste week ook het vlees op een steen neer zodat ze hun eten zelf moeten zoeken. De kleinste probeer ik nog wel wat bij te voeren maar ook hij wordt steeds lastiger.
Verder heb ik het de laatste dagen ook wel moeilijk, ik mis Rohan heel erg en begin misschien toch ook de luxe te missen. Ook ben ik onderhand 4 weken flink verkouden wat ook wel vermoeiend begint te worden. Ik heb nu 3 vrijwilligers zien aankomen maar ook weer lekker terug naar hun vriendjes zien gaan. Maar ik ben nu op de helft en denk dat het nu wel heel snel zal gaan.
We hebben Roxy één van de luipaarden dood in haar nachthok gevonden, we weten eigenlijk nog steeds niet hoe het is gebeurd, het kan zijn door het tekort aan vlees wat ze hebben gehad de laatste weken, (waardoor we afgelopen week al veel mee bezig zijn geweest om ze meer eten te geven doormiddel van hondenvoer en eieren), door de koude nachten, icm met het ontteken wat we daarvoor hebben gedaan. Ook Tebani, de zoon van Roxy in een ander hok zit, is sinds maandag slecht, hij was al heel mager en kreeg al extra voer, maar was erg wankel op de achterpoten en kon niet meer springen.
Op dinsdag toen we Roxy's kooi gingen schoonmaken en desinfecteren, ging ik tussendoor even naar Tebani om te kijken hoe het ging, en hoe hij liep met zijn achterpoten, ik zag namelijk dat hij zich had verplaats. Toen ik bij zijn hok aan kwam en ik hem riep, kwam hij richting mij, toen zakte hij door zijn poten, viel om en kreeg voor mijn ogen een epileptische aanval. Nu ben ik wel wat gewend met mijn werk, maar ik vond het heel moeilijk om buiten het hek te staan en niks te kunnen doen. Eigenlijk dacht ik van dit is het en ik zie hem voor mijn ogen sterven zonder dat ik iets kan doen, maar gelukkig kwam hij weer bij. Het is maar goed dat ik geen sleutels heb want anders was ik er meteen ingesprongen om hem van alles toe te dienen, zoals een lekker warm infuusje, misschien een spierversterker en een vitamine shot. Maar helaas zo werkt het niet met wilde dieren. Je kan vrij weinig doen, we hebben hem in de ochtend 2x wat suikerwater toegediend met ei en dat at hij goed op. In de loop van de middag had hij zich verplaats en was zelfs op een verhoging gesprongen. Aan het einde van de middag hebben we ook zijn voer, gemengd met vitamines en glucosewater. En ik hoop dat hij morgen nog leeft, maar ik zie het somber in.
Woensdag heb ik in de ochtend de verblijven van wat leeuwen schoon gemaakt. Met Tebani gaat het beter ik had het niet verwacht maar hij lijkt wat aangesterkt. Na het schoonmaken gingen we de stad in ik moest wat geld hebben en me visum moest verlengd worden. Helaas gingen we met Kevin de stad in en als je met Kevin de stad in gaat wordt er meteen een heel rondje gedaan waardoor je veel in de auto zit. We gingen om 11 uur weg en om half 4 kwamen we terug. Daarna ben ik nog anderhalf uur het game-park in gegaan om te kijken of ik wat dieren kon spotten maar heb helaas niks gezien.
Op de donderdag hebben we in de ochtend de apen ontwormd en Ryan het zoontje van Kevin en Nikki vierde zijn verjaardag. Nikki had een speurtocht gemaakt waarbij de kinderen in 3 groepen door het game-park en de opvang dingen moesten zoeken en opschrijven. Dus in de ochtend ben ik bezig geweest met het maken en uitknippen van plaatjes en verzamelen van aanwijzingen, daarna hebben zijn we op de quad gegaan en hebben we de aanwijzingen verstopt in het game-park en hebben we de route gemarkeerd met wat linten. Toen we daarmee klaar waren en de kinderen op weg waren, reden Nicole en ik rond op de quad om de kinderen goed op weg te helpen en te zorgen dat ze niet verdwaalden.
Vrijdag zijn Nicole, Kelsi, Melani en ik naar Masvingo gegaan, waar de ouders van Melani en Kelsi wonen. Het is een rit van 3 uur, het uitzicht was af en toe wel heel mooi en je bent vaak omringt door bergen. Ik heb nu ook meer gezien van het echte afrikaanse leven aangezien Bulawayo een grote moderne stad is hier in Zimbabwe. Tijdens de rit heb ik veel kleine dorpjes gezien van de lokale bewoners, kleine ronde huisjes met rieten daken, vee dat over de weg loopt en karren met ezels ervoor. Toen we in Masvingo aankwamen ben ik samen met Kelsi de stad even in geweest om die de bekijken, het was een klein maar druk stadje. De volgende dag zijn we naar Great Zimbabwe geweest Great Zimbabwe is de ruïne van een oude stad in Zimbabwe die ooit de hoofdstad was van een rijk dat zich mogelijk uitstrekte over wat nu Zimbabwe en Mozambique is.
De stad dateert van de periode tussen ca. 400 - 1450 na Chr., en bood in zijn glorietijd misschien plaats aan ongeveer 25.000 inwoners. De ruïnes liggen verspreid over een groot gebied en er waren drie gebieden waar we naar toe zijn gelopen het heuvel-complex. Om hier te komen moet je flink omhoog klimmen via een smal oud steen trappetje, het vallei-complex en the Great Enclosure wat waarschijnlijk de plek is waar de koning woonde. Daarna zijn we naar een waterdam geweest, wat echt heel erg mooi was. De zondag heb ik lekker in het zonnetje gezeten en zijn we in de middag nog heel even met de boot de waterdam op geweest. Vandaag zijn we weer terug naar Chipangali gegaan, waar ik nog maar een weekje ben. Het laatste weekje wordt ook lekker druk want Melani Nicole en ik gaan morgen weer op pad naar de Victoria Falls wat een rit van 5 uur is. In de falls blijven we ook 1 of 2 nachtje overnachten en op de terugweg gaan we naar Hwange National Park waar we ook blijven overnachten, dus ben op zijn vroegst vrijdag weer terug
Kusjes Viola
4e week
Wat ik mijn vorige week helemaal en vergeten te vertellen was dat we sinds vorige week een pupje te logeren hebben. Ze is nu ongeveer 3,5 maand oud en is een dochtertje van Biggy. De eigenaren zijn voor 3 weken op vakantie dus ze verblijft 3 weken hier bij Nicole. Aangezien Nicole nogal der handen vol had aan de pup en haar elke keer s'nacht en vroeg in de ochtend wakker maakte had Annet aangeboden een nachtje op haar te passen. En ook Annet had een slapeloze nacht. Daarna heb ik haar een nachtje meegenomen en dat ging eigenlijk prima, we zijn er 1x in de nacht uit geweest en ze maakte me om 6:45 wakker. Ook de volgende nacht ging prima, misschien kan het liggen dat ze bij mij haar eigen eenpersoonsbed heeft waar ze lekker op kan slapen.
Op zondag hebben Annet en ik keihard gewerkt, terwijl het leek of de rest allemaal een dag vrij had. In de ochtend zijn we bezig geweest met het sjouwen van verse 'blader-rijke' takken te geven aan de antilopen, en dat waren niet een paar takken nee het was ongeveer een halve boom. Ook hebben we de oude takken er weer uitgehaald. Om de één of anderen reden snappen de jongens niet dat als ze nieuwe verse takken erin doen dat ze de oude takken eruit moeten halen, dat blijkt onmogelijk te zijn. Ook had Annet besloten om als laatste missie hier de vijver van de 'goochelaars' dat zijn roofvogels, schoon te maken, dus dat zijn we ook gaan doen. Het was een lekker vies werkje en we hebben veel vieze drap uit de vijver gehaald, tussen de drap hebben we nog 4 goudvissen gevonden, heel veel kikkers en een aantal water-schorpioenen. Toen we het grootste deel aan vieze drap eruit hadden gehaald hebben we de rest van het water leeg gepompd. Aangezien er daarna nog een hele laag modder overbleef hebben we besloten om dat eerst te laten opdrogen en er dan uit te halen. Dus helaas hebben we het niet af gekregen, we waren daarna allebei wel helemaal gesloopt.
Op de maandag zijn we de hele dag naar Matopos National park geweest. Het is een mooi park met een mooie natuur, veel mooie rotsen en water dammen. Helaas wordt er in heel Zimbabwe veel gestroopt en ook in het park loopt nog maar weinig wild rond. Er zouden heel veel neushoorns moeten rondlopen maar er zijn er waarschijnlijk nog maar 5 van in het park. Het ergste is nog dat ze waarschijnlijk gestroopt zijn door de wachters die het park zouden moeten bewaken en beschermen. Ook zouden er nog 3-4 giraffen moeten rondlopen maar Nikki heeft die al tijden niet meer gezien. Wel hebben we een heleboel anderen dieren nog gezien.
Ant-lion ( één van de Small Five)
Steenbokken
Klipspringers
Impala
Zwarte arend
Visarenden
Bavianen
Vervet aapjes
Nijlpaarden
Verschillende Hagedissen
Wrattenzwijnen
Ik heb lekker heel de middag achterop de truck gestaan en het was echt een geweldig gevoel zo lekker in de natuur. Af en toe was het wel goed vasthouden vanwege alle kuilen en hobbels en goed opletten voor takken die ik tegen me kop kon krijgen.
We hebben die middag ook verschillende plekken bezocht zoals het graf van Rhodes, één van de oprichters van Zimbabwe. We hebben een mooie dam bezocht waar we de arenden hebben gezien. Ook zijn we naar grot geweest met nog een paar mooie overgebleven rotstekeningen. Helaas was er niet veel meer van over omdat de mensen er een bepaalde beschermingslaag overheen hadden gedaan, wat uiteindelijk de tekeningen verwoest had.
Toen we terug kwamen was de stroom weer uitgevallen en zijn we allemaal vroeg naar bed gegaan. Annet en ik kwamen als laatste boven in het volunteerkamp aan, en we hoorden al het één en ander gegil en er stonden 3 meiden in de wc met een zaklamp. Wat bleek was dat er een grote spin in de wasbak zat, en het was geen algemene spin ( die ook groot zijn) die hier overal te zien is, maar en grote harige waarvan Nicole niet zeker wist of hij gevaarlijk was. Aangezien alle meiden bang zijn voor spinnen en de wc niet meer in durfde heb ik hem maar weggehaald met een wc rolletjes, zodat ik lekker als eerste de wc in kon.
Dinsdag en woensdag heb ik niet gewerkt aangezien ik niet zo lekker was en ik niet mocht werken van Nikki, Nicole en Annet. Annet en Aniek zijn naar huis gegaan. Wat ik erg jammer vond omdat ik erg goed met Annet kon opschieten en lekker gezellig goed samen konden werken.
Op de donderdag ben ik weer lekker gaan werken, en ben ik verder gegaan met de vijver van de roofvogels. Ik heb het laatste beetje water er uitgehaald met een emmer. En toen hebben Meike en ik de vieze drap die nog was overgebleven eruit gehaald. Aangezien er nog steeds een laagje modder over bleef hebben we dat met schoon water schoon geschobd en hopelijk wordt morgen de vijver weer gevuld. In de middag ging het alarm af en er bleek een vuur ontstaan vlakbij de orphanage. Daar zijn we snel naar toe gegaan en met speciale vuur-stoppers, een stok met een mat met gaten hebben we zoveel mogelijk het vuur gestopt. Alle jongens waren druk bezig met slaan op het vuur en ik kon natuurlijk niet gewoon stil staan en blijven kijken en ben natuurlijk ook als een gek staan slaan. Dus ik kan er weer een baantje bij nemen als brandweer vrouw. Die vuur-stoppers werken echt uitstekend, het was best zwaar en spannend werk, want als je in één keer hard en goed slaat is het vuur onder je mat gedoofd, had erna wel erg last van tril handen en heb er een flinke bloedblaar aan over gehouden. Ook stond er stond een harde wind dus af toe wakkerde het vuur als een gek aan en het werd flink heet. Maar de jongens vonden me wel een sterke vrouw, jippie!!!
Ik ben tussendoor ook nog verhuist, want er zou een groep een nacht komen logeren en er was een lodge te weinig. Dus of Meike en ik moesten samen slapen of één van ons ging naar de lodge bij het huis. Aangezien de lodge bij het huis geen gaten heeft, een wc, een bad en internet heb ik natuurlijk daarvoor gekozen. Meike wilde niet omdat er veel spinnen zouden zitten en aangezien ik hier ook nog voor 2,5 week zit en Meike op de zondag alweer vertrekt vond ik wel dat ik de lodge mocht hebben.
Vandaag ben ik weer bezig geweest bij de antilopen, heb nu ook het hok van bambi een steenbokje helemaal takvrij gemaakt. Aangezien er bij de andere antilopen ook al weer een berg takken lag heb ik die ook maar weer opnieuw gedaan. In de middag heb ik ook nog het hok van de jakhalzen schoongemaakt. Ik had ze daarvoor net eten gegeven en sinds gisteren krijgen ze dit uit een kom één voor elk. En die kom vinden ze erg leuk, want ze lopen er lekker mee in de rondte te sjouwen. Ook één van de luipaarden had het behoorlijk naar zijn zin gehad want we hebben de kom drie dubbelgevouwen terug gekregen. Ben benieuwd hoelang die kommen het gaan volhouden.
De 3e week in chipangali
Deze week is het weer echt super, alleen maar zon en tussen de 20 -25 graden.
Maandag was ik lekker vrij en heb ik veel foto's gemaakt en veel gefilmd
Op de dinsdag hebben we een verblijf voor de uilen schoongemaakt en opnieuw ingericht en heb ik riet tegen het hek aan gewoven, want nogal een flink werkje was. Einde van de middag zijn we naar Heavens Gate gegaan, dit is een berg een aantal kilometer verderop en hebben we gekeken naar de zonsondergang wat echt prachtig was, tijdens de zonsondergang hebben we ook lekker gegeten, en toen het donker werd kwam echt een geweldige sterrenhemel te voorschijn, ik heb een aantal satellieten en een vallende ster gezien. Ook de Melkweg is echt prachtig, ook was het mij opgevallen dat de maan anders afbouwt dan in Nederland namelijk van boven naar beneden dus dat is wel grappig.
Woensdag was het plan dat 2 luipaarden werden opgesloten en de verblijven werden schoongemaakt. Aangezien Annet en ik al door hadden dat dit nog al even kon gaan duren zijn we beide andere dingen gaan doen . Annet was gaan vegen en ik wilde de antilopen even onder handen gaan nemen. Aangezien de antilopen ongeveer een kwart boom per dag te eten krijgen en de takken die ze er in gooien natuurlijk niet uithalen lag er voor het hek een flinke stapel verdroogde lelijke takken waardoor je de rest van het verblijf zowat niet meer kon zien. Ook was het verblijf eerst gesplitst maar de berg van het ijzerwerk van het hek zat nog gewoon in de kooi bij de voorkant waar alle bezoekers dus tegen aankijken. Ook die hebben we verder afgeknipt en eruit gehaald. Daar ben ik zo'n beetje heel de dag mee bezig geweest en heb daarna ook niks meer gedaan want was echt gesloopt.
Donderdag ochtend hebben we dan eindelijk Danté verplaats. Hij werd in een kleine kooi gelokt en vervolgens op een karretje verplaats naar een ander verblijf. Hij was flink boos en naast zijn nieuwe verblijf zitten ook nog 2 Heyena's waar hij flink tekeer ging, met brullen en tegen het hek slaan. Toen ik hem zo zag drong het mij pas goed door dat het 2 weken geleden best gevaarlijk had kunnen zijn.
Het was wel heel leuk om te zien hoe alle andere leeuwen nieuwsgierig zaten te kijken. En uiteindelijk gingen alle leeuwen brullen echt geweldig, je voelt het gewoon in je buik dat gebrul.
Daarna zijn Annet en ik begonnen met het opnieuw inrichten van een uilenkooi ( we hebben namelijk verschillende nieuwe uilen gehad). Ook zaten de luipaarden opgesloten en konden die verblijven ook schoongemaakt worden. Aangezien ik het rustig aan wilde doen ( vanwege woensdag nog) en Meike en Anniek nog niet zo heel veel schoon hadden gemaakt hebben hun dat gedaan. Annet en ik zijn heel de dag bezig geweest met het opnieuw inrichten want het was een kale kooi. Ik heb tegen de zijkant weer mooi riet gewoven ( straks kan ik zelfs dakdekker worden) en we hebben o.a. samen nieuwe takken in de kooi getimmerd, beetje beplanting erin gezet en een zware grote boomstam erin gesjouwd. Als het goed is kunnen ze er vrijdag in als het dak gemaakt is ( maar je weet het maar nooit hier.)
Vrijdag, hebben we in de ochtend de kooi van de Hyena's gedaan, ook moest er een grote kuil gemaakt worden zodat er een klein poeltje in kwam waar ze lekker in kunnen badderen, Hyena's blijken erg van zwemmen te houden, ook is het zo dat Hyena's als het moment zover gekomen is dat er geen mannetjes voor de vrouwtjes zijn, deze een penis te voorschijn kunnen halen en dus alsnog zich kunnen voortplanten. Terwijl ik bezig was met mijn 'agressie therapie' een pikhouweel de grond in te hakken voor het poeltje, wilde één van de bezoekers mij helpen met het graven. Dus dat was wel fijn wat het is best een pittige werkje.
Ik ben er nog steeds niet achter waarom hij dat zo graag wilde:
1. Om iets goed te doen voor de orphanage.
2. Omdat hij het niet kon hebben dat een meisje dit werk doet?
Daarna hebben Annet en ik nog een balk boven het deurtje in de de uilenkooi getimmert en toen hebben we de kleine white faced owls vrij gelaten. En toen we het deurtje dicht deden zagen we dat we de balk veel te hoog hadden gedaan en dat er dus een vrij groot gat tussen zat. Misschien hadden we dat beter eerst kunnen testen. Gelukkig konden we met wat draaien en slaan de balk redelijk naar beneden krijgen en hebben we er simpel op zijn Afrikaans een stok tussen geklemd.
Aangezien hier elektriciteit stekkers met wat stokjes gerepareerd wordt vonden Annet en ik dat dit ook wel kon. Verder hebben we een vrij rustige middag gehad aangezien Annet en Anniek dinsdag al weg gaan en dit weekend het één en ander gepland stond heb ik samen met Annet nog wat foto's gemaakt.
Zaterdag zijn we lekker een dagje de stad in geweest, we zijn naar the bandover geweest wat eigenlijk een markt is. Daarna hebben we lekker gegeten in een tea-room. Toen we lekker ons drinken op hadden zijn we naar het National History museum geweest, met mooie opgezette dieren en insecten. Ook stenen, de geschiedenis van Zimbabwe en de geschiedenis van de mens werden tentoongesteld. Uiteindelijk zijn we nog naar een leuk souvenir winkeltje geweest. Toen we terug waren was het alweer halverwege de middag en heb ik nog wat gegeten lekker in het zonnetje gezeten en de honden getraind.
2e Week
Afgelopen week hebben we al een paar keer zonder stroom gezeten, en dat zal ook nog wel vaker gebeuren. Het is nog steeds erg koud hier, dus hoop dat het volgende week wat beter wordt want mijn warme kleren beginnen op te raken en door de kou en de vochtigheid duurt het minstens 3 dagen voordat mijn gewassen kleding redelijk droog is. Ook hebben we de laatste dagen regen gehad wat eigenlijk niet veel voorkomt hier in de winter, maar het is ook nooit zo heel lang koud meestal maar 1-2 dagen. Dus ik bof maar weer hier.
Ik begin steeds meer mijn weg hier te krijgen en ook Nicole heeft al een beetje in de gaten hoe ik in elkaar zit en dat ik graag werk met tempo. Zo had ik dinsdag besloten om het verblijf van de konijnen eens flink op te schonen en opnieuw in te richten. En Nicole heeft mij lekker me gang laten gaan en ik kon doen wat ik wilde. In de middag was het erg aan het regenen en was het niet zinvol om verder te gaan met het schoonmaken aangezien alles nat en vies was. In de avond zijn we naar een klein optreden geweest van djam be, dit was buiten bij 2 kampvuren. Na hun optreden konden wij (het publiek) ook een djam be pakken en kregen we met zijn alle een workshop wat erg leuk was.
Op de woensdag ben ik en ook Annet weer verder gegaan met het schoonmaken en inrichten van het konijnen verblijf. In de middag hebben we Anniek ( nieuwe Nederlandse vrijwilliger) opgehaald van het vliegveld. Verder was er niet veel tijd meer en heb ik nog lekker even door het park gewandeld en bij wat dieren in het verblijf gezeten. In de avond gingen we naar de school van Ryan (zoontje van Kevin en Nikki) waar we met zijn alle naar zijn musical hebben gekeken, wat erg leuk was en de kinderen hadden echt geweldige kostuums aan.
Op donderdag hebben Nikki, Annet en ik weer een school bezocht waar we ook ook dieren hebben meegenomen die ze konden aanraken, het is echt verbazingwekkend hoe weinig de kinderen maar nog erger de leraren weten over de dieren die om hun heen leven.
Vrijdag was er heel de dag zon en ben ik bijna heel de dag bezig geweest op de composthoop dus dat was een fijn werkje, het is eigenlijk een werkje wat door de mannen wordt gedaan. Maar het werd maar uitgesteld en de hoop werd alleen maar groter. De composthoop was veel te hoog geworden en je kon er dus niet goed meer op met je kruiwagen, dus mijn werk was om de composthoop te verspreiden en te egaliseren. Daar ben ik van 9:00 tot 14:45 mee bezig geweest dus dat was een pittig werkje. Daarna heb ik nog een grasveldje bladervrij gemaakt en ervoor gezorgd dat de ezels daar konden staan voor 1 á 2 dagen, deze staan nu helemaal achter in de orphanage waar geen gras is dus nu kunnen ze even lekker gras eten. Ik ben zelfs verkleurd deze dag
Op zaterdag was het nog beter weer heb eindelijk heel de dag in een t-shirtje gelopen.Samen met Annet hebben we in de ochtend het verblijf van de servals schoongemaakt. Het is erg leuk en gezellig om met Annet samen te werken. En tussendoor moest ik nog even 8 kalkoenen kortwieken. In de middag zijn we naar een boerderij geweest waar we mandarijnen hebben geplukt voor de aapjes.
Zondag hadden de jongens het eindelijk voor elkaar gekregen om de 4 leeuwen in het achterste grote hok op te sluiten zodat we deze flink konden schoonmaken. Er moest ook een stuk van een boom afgehakt worden, alleen het risico bestond dat deze de verkeerde kant op zou vallen en boven op het hek zou knallen. Ik dacht van ik kan wel helpen dus ik klim ook die boom in om met mijn voet de stam de goede kant uit te schoppen. Wat ik later opmerkte was dat alle donkere jongens hun spullen hadden neergelegd en stonden te kijken wat in hemels naam een meisje in een boom deed ( blijkbaar gebeurd dat nooit hier. )
Het trainen van Ringo de jongste hond gaat verbazingwekkend goed hij leert heel snel, de zit en de af kan die al hahah. Nu nog het blijven zitten, het hier komen en de nee dat zijn de belangrijkste dingen die ik hem moet leren denk ik.2e week op chipangali.
