Even kort samengevat het was een geweldige week.
Dinsdag ochtend zijn Melanie,Nicole en ik vertrokken naar de Vic Falls, het was een lange rit van minstens 5 uur en tussendoor waren we nog even gestopt bij het Hwange National Park om voor de volgende dag de boeken voor een overnachting. Eenmaal aangekomen in de Vic Falls zijn we op zoek gegaan naar een lodge hebben onze spullen gedropt en zijn meteen doorgegaan naar een krokodillen kwekerij, waar de krokodillen eigenlijk net als onze kippen en varkens worden gehouden. Er zitten heel veel krokodillen in een verblijf met een strook water erin. Volgens mij werden de krokodillen gebruikt, voor vlees, leer maar ook een deel voor educatie. Je zag wel sommige basins gekleurd waren en dit hechte ook op de huid van de krokodil. Dus misschien wordt het gebruikt om een bepaalde kleur leer te krijgen wat ik eigenlijk niet hoop. Wat wel leuk was is dat ik de mogelijk had om een klein baby krokodilletje vast te houden, en ze voelen best koud aan. Daarna gingen we nog even naar de Big baobab tree , het is een grote boom, maar niet de grootste en is ongeveer 1500 jaar oud. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat groter zou zijn omdat ik onderweg al een aantal flinke Baobab bomen had gezien. Toen we richting de Baobab tree reden hebben we ook nog een olifant gespot in de bosjes, we zijn ook maar snel door gereden, want toen we stopte leek hij het niet helemaal leuk te vinden en aangezien het een jonge stier was wilde we geen risico lopen, en net toen we bij de boom arriveerde, liep de olifant de weg over, en ging door met zijn wandeling. Daarna zijn we weer terug gegaan naar ons kamp en hebben we bij de receptie voor mij het een en ander aan activiteiten geboekt. Want je kan namelijk van de Grand ol' Dame' Bridge bungeejumping. En natuurlijk wist ik dat al voor dat ik hier in Zimbabwe kwam, en ik had het natuurlijk in me kop gehaald om dat te gaan doen, en als ik eenmaal iets in me kop heb dan gebeurd het (helaas) ook.
De Grand ol' Dame' Bridge is de brug die over de Zambezi rivier gaat vlakbij de Victoria watervallen, de brug verbindt de twee landen Zambia en Zimbabwe
Lengte: 250 meter
Spanwijdte grootste boog: 156,5 meter
Hoogte 128 meter

Maar natuurlijk was 1 keer niet genoeg voor mij, ik moest mezelf 3 keer de diepte in storte ( was 2 en 1 gratis ). Maar ze zeggen dat dit 1 van de beste plekken ter wereld is om te springen dus dan moet ik het ook goed doen.Ik heb een pakket geboekt voor een slide een bungeejump en een swing voor half 10 in de ochtend zodat ik het maar meteen achter de rug had.

Daarna zijn we naar het restaurant gegaan om lekker te gaan eten en we hebben met ze drieën een voorgerecht bestelt van lekkere krokodillen vingers. Ik moet eerlijk zeggen dat het best lekker was helaas had ik wel 2 uur daarvoor in de krokodillen boerderij een leuke close up gemaakt van een poot van een krokodil omdat ik die vingers zo grappig vond. Dus dat zag ik heel de tijd voor me. Verder heb ik niet veel geslapen misschien ook niet gek als je weet dat je jezelf de volgende ochtend van een 128m hoge brug gaat storte.

Volgende ochtend, geen onbijt, een bibberend kopje thee en een extra setje kleding in me rugzak want ja je weet maar nooit!!!. Aangekomen in het grensgebied werd ik achtergelaten want Melani en Nicole konden niet mee want ze hadden geen paspoort en aangezien je de grens over gaat was dat dus een probleem. Dus helemaal alleen door de hekken met me rugzakje liep ik naar de brug wat een eeuwigheid duurde. Onderweg had ik een groepje Amerikaanse ontmoet een man en een vrouw en 2 jonge meisjes, de man en de vrouw gingen ook bungeejumpen en de meisjes bleven kijken. Eenmaal aangekomen en ingeschreven werd ik meteen in een harnas gehezen en ging ik de slide doen. Deze begint aan de kant van Zambia en dan ga je eigenlijk rustig en soort van relaxend ringting de brug. Het is eigenlijk een kabelbaan en je gaat niet te snel dus je kan heerlijk van het geweldige uitzicht genieten.
Eenmaal weer bij de brug aangekomen wordt je binnengehaald en moet je een touw volgen , waar je nog steeds aan bent gezekerd en dan kom je weer in aan in Zimbabwe en halverwege de brug stonden ze me op te wachten, mijn harnas werd uitgetrokken en kreeg een nieuwe aan, ik moest het platform op en ze bonden mijn voeten met handdoeken en één kabel vast. Ik had eigenlijk niet echt het idee dat het helemaal veilig was zo'n bundel handdoeken, en het had me zeker geholpen als ik had geweten dat er nog geen ongelukken waren gebeurd van deze brug want begon echt een beetje te twijfelen. Voor ik het wist stond ik met mijn tenen over de rand, (soort van) klaar voor een 111 meter vrij val van 4 seconden en 120 km per uur. Mijn instructeur was mij moed aan het inpraten want ik was doodsbang, vooral als er tegen je gezegd wordt dat je zover mogelijk moet springen om zo min mogelijk blessures te krijgen en je benen als 2 blokken beton voelen. Voor ik het wist werd er afgeteld, zette ik af en kreeg ik nog een duw van de instructeur en vloog ik de diepte in, ik had mezelf beloofd dat ik me ogen zou open houden en heb dat ook gedaan. Het water kwam steeds dichter bij, en dichterbij, en nog dichterbij, maar wanneer krijg ik nou die ruk, wanneer stopt het. Maar uiteindelijk kwam hij en vloog ik weer omhoog, en terwijl ik omhoog vloog leek het alsof ik naar achteren zou vallen ( en dat blijk je te moeten voorkomen) Dus ik spreiden mijn arme zo wijd als ik kon en viel uiteindelijk weer goed naar beneden en vanaf dat punt is het ergste voorbij en dan bungel je nog een tijdje ondersteboven en kan je genieten van het uitzicht terwijl één van de mannen naar beneden glijd en je opvangt. Eigenlijk heb ik hem opgevangen want toen ik hem zag en de kans had om zijn harnas te pakken had ik die en ik liet niet meer los totdat ik aan een andere kabel vast zat en mijn voeten weer naar beneden wezen en ik rustig omhoog werd gehesen.

Eenmaal weer binnengehaald op de brug moest ik weer het zelfde touw volgen, bibberend van de adrenaline liep ik terug en probeerde ik een klein trappetje op te klimmen, wat wel een eeuwigheid duurde omdat ik er geen kracht voor had. Eenmaal weer boven stonden ze me weer op te wachten, werd ik uit mijn harnas gehezen, kreeg ik een nieuwe aan, en nieuwe instructies en voor ik het wist stond ik op het zelfde punt, op de zelfde hoogte om me weer in de diepte storte. Ik dacht bij mezelf waarom??? waarom was 1 keer niet genoeg en ga ik mezelf weer van die brug afgooien, nog trillend en vol van adrenaline stond ik daar weer. Een vrije val van 73 meter waarna je een 100 meter zwaai maakt over de Zambezi rivier. Het aftellen begon weer 5..4..3..2..1. ik zette af maar bleef als een blok staan en kreeg vervolgens een duwtje en maakte een klein sprongetje de diepte in.( wat allemaal heel goed op de film te zien is) Je moest je benen recht naar beneden houden, maar het leek wel onmogelijk en mijn benen vlogen omhoog, en viel zowat horizontaal naar beneden, waardoor ik een flinke ruk aan me rug kreeg en ik al mijn botten voelde kraken. Gelukkig deed het geen pijn( waarschijnlijk door de adrenaline) en genoot ik vervolgens van het geweldig uitzicht wat ik had, je maakt een paar grote zwaaien over het water waarvan je echt kan genieten. Daarna werd ik weer binnen getakeld, liep ik weer omhoog vol met adrenaline, helemaal opgewonden want ik had het gedaan en was klaar.

Al met al was het een geweldige ervaring de mannen werken erg netjes en de veiligheid is echt top. Iedereen die ik ontmoette, de gene die me in het harnas hees de instructeur, de mannen die je binnenhalen praten allemaal met je en proberen je af te leiden en een goed en veilig gevoel te geven. Ze vroegen allemaal waar ik vandaag kwam en toen ze hoorde dat ik van Nederland kwam noemde ze mij elke keer de flying duch lady.

Na mijn adrenaline kick, zijn we naar de Victoria Falls gegaan, en het is werkelijk geweldig. De watervallen zijn echt heel mooi, en je loopt een lange weg tegenover de falls door een klein regenwoud, wat is ontstaan door de hoge vochtigheid die de Falls afgeven. Ook met het maken van foto's was het af en toe vrij lastig om goede foto's te krijgen en op sommige plekken kan je helemaal geen foto's maken omdat je dan helemaal doorweekt ben.

Na de Victoria Falls zijn we weer in de auto gestapt opweg naar Hwange National Park, we kwamen daar net tegen de avond aan, en we hebben een geweldige grote groep met olifanten gezien, het waren er op zijn minst een stuk of 30-40. Net tegen de zonsondergang het was echt een heel mooi gezicht. De volgende ochtend gingen we echt het park in op zoek naar dieren. En we hebben flink wat dieren gezien: Zebra's, koedoe's, bushbuck's, waterbuck's, impala, sabel antilopen, wilde hond, krokodil, gieren, struisvogels, neushoorn (heel ver weg), olifanten en giraffen.

De wilde hond (hyenahond) is een bedreigd diersoort en er zijn er nog maar 2500 van in de wereld, dus we hadden echt geluk toen we die zagen. We hebben een groepje van 4 gezien en ze hadden ook allemaal een zender om want ze worden gevold door de Painted dog conservation wat zich vestigt in Hwange National Park. Ook de sabel antilopen zijn een bedreigd diersoort.
We hadden bijna een leeuw gezien, andere bezoekers hadden ons vertelt waar we hem konden vinden maar ze waarschuwde ons al voor de weg en aangezien we met een gewone personen auto waren en dus niet overal overheen konden. Eenmaal op de plek aangekomen zien we een boom vol met gieren, ik denk wel minstens 20-30 waarschijnlijk zat de leeuw een paar meter verderop een lekker stukje vlees te eten, helaas konden we het weggetje niet in om hem te zien. Aan het einde van de dag, nadat ik al heel de dag in het raam had gezeten om over de auto heen te kijken en al uren had zitten turen in de bosjes viel ik in slaap op een rijdende auto en viel ik bijna uit het raam, misschien tijd om in de auto te gaan zitten. Weer terug gekomen bij onze lodge hadden we wat vlees uit de shop gekocht en staken we het vuur aan voor een lekkere braai. Eerst lekker een warm bad nemen aangezien ze hier geen douches hadden, maar helaas geen warm water dus het werd een heel ongemakkelijk koud bad. De braai was erg leuk, het was een echte outback braai, het enigste wat we hadden was vlees, wat boterhammen, een overgebleven avocado en 1 zakmes. Dus geen geen borden, geen messen, geen vorken, geen sausjes en geen salades , maar dat maakte het juist extra lekker. Nicole had uit een plastic flesje lepels gesneden zodat we onze avocado leeg konden eten. En tijdens de braai, en daarna lekker vuurtje, waren de dassen door het park aan het rennen op zoek naar eten.

Vrijdag ochtend toen ik wakker werd, werd er gevraagd of ik iets bij mijn kamer had gehoord (we hadden namelijk 2 kamers en ik sliep alleen). Want er bleek een olifant een paar meter van mijn bed te hebben gestaan, die het kamp was binnen gelopen. De olifant stond vlak naast mijn kamer onder een boom, waar ook Melani's auto stond, die er gelukkig heelhuids vanaf is gekomen.
Helaas had ik er niets van gemerkt of gehoord dus zal wel heel diep slapen. In de loop van de ochtend zijn we weer de auto ingestapt terug naar Chipangali.

Op de zaterdag toen ik naar mijn uiltjes ging, zag ik tot mijn grote verbazing, dat er 2 op een tak gesprongen waren in de kooi en dat de kleinste flink zijn donsveertjes aan het verliezen was. Dus ik vond het tijd om ze te verplaatsen naar een grotere kooi buiten waar ze kunnen vliegen. Ze zitten nu in een kooi bij het huis, waar ze lekker veel zon hebben en het lekker rustig is en dat er goed op ze gelet kan worden. Natuurlijk ben ik wel heel de dag bezig geweest om de kooi er tip top eruit te laten zien voor mijn uiltjes want er moest nogal het een en ander gebeuren. Maar uiteindelijk hebben ze een geweldige mooie kooi waar ze lekker in kunnen vliegen en zelfs de kleinste zat ergens halverwege op een tak. Het is echt een super gevoel om mijn uitljes die ik al vanaf het begin af aan, aan het verzorgen ben lekker buiten in het zonnetje op een tak te zien. Ik heb ze van een kartonnen doos in mijn kleding kast naar de een kooi in de nursery en vervolgens naar een mooie buiten kooi in het zonnetje zien gaan, echt geweldig!!! In de avond hebben we weer lekker gebraaid!!

Vandaag hebben we één van de leeuwen onder narcose gebracht en hebben we een chemische castratie ingebracht zodat hij zich niet meer kan voortplanten voor een tijdje. Verder heb ik mijn laatste foto's gemaakt en heb ik mijn koffer gepakt.

Ik zal het hier heel erg missen, de dieren, het werk, de familie, mijn uiltjes, de dagelijkse wandeling door het park als het gesloten is en ik alle dieren even rustig gedag zeg en af en toe een aai geef, de honden en natuurlijk oranje die weer ondeugende dingen aan het uitvreten is.

Morgen vlieg ik naar Johannesburg waar ik een nachtje blijf overnachten in een lodge en daarna vlieg ik door naar Hoedspruit waar ik wordt opgehaald en naar het project gebracht wordt.