Het is de hele week lekker weer geweest zo rond de 25 graden. Woensdag gingen we verder met de tafel alles was gelakt en we hoefde het alleen nog met een paar schroeven in elkaar te zetten. In Nederland zou het misschien niet langer dan een half uur hebben geduurd met de juiste materialen. We zijn er anderhalve dag mee bezig geweest, we hadden geen schroevendraaier en geen houtboor. Dus uiteindelijk hebben we van alles geprobeerd en alle materialen te voorschijn gehaald om het voor elkaar te krijgen. Ik ben uiteindelijk maar het zwembad schoon gaan maken, omdat er niet genoeg gereedschap was. Het zwembad staat waarschijnlijk al een jaar leeg met modder en kalk, eerst heb ik alle modder eruit gehaald en een paar keer schoon gespoeld. Nadat te hebben gedaan begon ik met de kalk, wat echt een verschikking was om het eraf te krijgen. Toen kwam Dewald met een zakje poeder, dat in heet water opgelost moet worden Zo gezegd zo gedaan alles ingesmeerd en een paar emmers met het poeder in het zwembadje gegooid en lekker gaan schobben. Ik had niet echt het idee dat hielp, maar had wel het idee dat mijn voeten langzaam aan het branden waren. Toen drong het tot mijn door dat het misschien niet zo handig is om met mijn bloten voeten in laag water te staan waarmee je kalk uit je wasmachine verwijderd. Dus snel alles opgeruimd en onder de douche gestapt.

Volgende ochtend hoopte ik dat het water was ingetrokken en dat het er af viel, maar helaas het zat nog even vast, ik was de hele ochtend bezig en haalde het ene gereedschap na het andere gereedschap te voorschijn om het er af te krijgen, maar het ging heel langzaam, en stond op het punt om alle gereedschap in het zwembad te perforeren. Uiteindelijk waren de mannen klaar met de tafel en kwam Freddy met het idee om aan de boor een staal borstel te koppelen, wat gebruikt wordt voor beton en steen. Dus terwijl de mannen met de auto aan de slag gingen, ging ik aan de slag met de boor. Zelfs toen ging het er met moeite af, ik moest veel kracht geven om het schoon te krijgen en er zijn plekken waar zelfs met de machine het kalk er niet af wilde. Uiteindelijk naar een paar uur was ik klaar, mijn handen waren verkramd en als ik ze ergens tegen aan stoten tintelde ze. Het zwembad hoeft morgen alleen nog maar omgespoeld te worden. Na het werk, zijn we nog een game drive gaan doen, maar helaas niet veel gezien.

Vrijdag ochtend verder met het zwembad, alles nog even schoongeborsteld en een paar keer schoongespoeld en het kon eindelijk gevuld worden. In de middag gingen we de tafel op zijn plek zetten op de heuvel die we hadden vrijgemaakt van takken. De tafel woog onderhand ongeveer minstens 50 kg, dus dat was nog al een karwei want we moesten de ene heuvel af voor we de andere op konden en de temperatuur was rond de 30 graden. Daar aangekomen moesten we alleen nog even de oude tafel en bankje weghalen. Dus met 2 zware hamers en een bijl gingen we aan de slag, maar helaas ging ook dit niet makkelijk. De stammen waar de bankjes op rusten zaten ongeveer een halve meter in de grond. Met brute kracht stonden we in 30 graden de stammen los te slaan/ hakken en uit te graven. Het was echt veel te zwaar voor mij, die hamers kon ik al amper tillen dus laat staan er mee slaan, en toen ik tegen me been begon te slaan en Dewald zei dat ik moest oppassen omdat ik met zo'n hamer mijn been kon breken ben ik maar het zand los gaan bikken. Ook dit was zwaar omdat het alleen maar stenen zijn, uiteindelijk na anderhalf uur hadden we alle 6 de stammen eruit, en de tafel stond op zijn plek. En aangezien het zwembad helemaal gevuld was konden we een frisse duik nemen wat echt heerlijk was na zo hard gewerkt te hebben in de hitte. We hadden alleen niet gedacht aan de pomp, die zou namelijk kapot zijn en we hadden er nog niet naar gekeken of aangesloten. Dus er liep water weg via de pijp in het zwembad aangezien het water hoger stond nu wij er in zaten en de opslagruimte eronder waar de pomp staat was wat overgelopen, oepsie......
Daarna gingen we weer op weg naar bush camp waar we weer een nachtje in de bush zouden slapen. Maar bijna bij het kamp aan gekomen had ik een grote kudde olifanten gespot in de droogstaande rivier die ook langs het kamp loopt. Dus bij het kamp aangekomen, laten we alles in de cruiser liggen, hebben we de cruiser zo geparkeerd dat we meteen weg kunnen rijden en zijn we op de olifanten gaan wachten.
Waarom we ze voorzichtig zijn met de olifanten zijn om een paar redenen:
1: Ze zijn niet goed aan mensen gewend zoals in andere parken, dus kunnen agressief zijn.
2: Het is broedseizoen en zijn een stuk agressiever.
3: Ze hebben al veel kleintjes rondlopen dus de mama's zijn nog agressiever.
4: Ze hebben al een paar keer Dewald en de andere vrijwilligers willen aanvallen.

Het is echt heel spannend om de olifanten op te wachten en je hoort en ziet van verre al bosje en bomen kraken en omvallen omdat ze lekker aan het eten waren. Toen de olifanten er eenmaal waren was het best eng ze waren heel dichtbij en op een gegeven moment stond een grote bull misschien 7 meter van mij vandaan. ( want was natuurlijk als een echt toerist foto's als een malle te maken). Maar ik merkte dat het niet zo heel handig was, de bull keek constant naar me, liep toen weer een stapje, bleef stil staan en keek weer, dus was langzaam achteruit gelopen. Het was echt alsof je hem zag denken zal ik aanvallen of niet.
Dewald stond aan de andere kant van de cruiser om daar alles in de gate te houden, en aangezien ze ook van de andere kant kwamen, en we langzaam werden ingesloten, zijn we heel langzaam achteruit gelopen en in de cruiser gestapt en een stuk verderop gaan staan. Super spannend, maar geweldig om te zien, ze waren lekker aan het eten, het was heel leuk om te zien hoe ze dat doen en sommige haalde zelfs bomen omver. De kleintjes waren heel leuk,ze waren zelfs aan het stoeien met elkaar, voor later als ze in echte gevechten komen. Aangezien het nog wel even duurde voordat alle olifanten voorbij waren zijn we een game-drive in het donker gaan doen. Na anderhalf uur gingen we weer terug naar de bushcamp maar voor we het wisten stonden we met de truck in het donker midden in de kudde ze waren er nog steeds. We hadden één spotlight en overal waar we schenen stonden olifanten en op een gegeven moment stond er zelf één op een afstand van maximaal 5 meter. Het was best eng want van alle kanten kon een agressieve olifant de bosjes uitschieten, dus zijn we er heel snel vandoor gegaan. Aangezien het rond het kamp niet veilig genoeg was zijn we terug naar huis gegaan en hebben we daar heerlijk gebraaid.

Zaterdagochtend werd ik wakker met hoofdpijn, misselijkheid en was nog steeds moe. Dewald was opgebeld en we mochten het kamp niet verlaten, er waren stropers gesignaleerd vlakbij het kamp en ze waren met politie, anti-strooppatrouilles en helikopters aan het zoeken. Het waaide hard en het zwembad lag vol met blaadjes, die ik er met een netje heb uitgehaald en daarna ben ik terug in bedje gekropen. In de middag waren de jongens bezig met het opruimen en schoonmaken van een opslag hok dat waarschijnlijk in de afgelopen 5 jaar niet meer was gebruikt. Ik heb een poging gewaagd om ze te helpen, maar zelfs het tillen van een emmer met water was al te zwaar. Ik denk dat ik gister iets te hard tekeer ben gegaan met de boomstammen. Na de lunch heb ik van Dewald een groen goedje gehad en ben ik terug mijn bed ingegaan hopend dat ik snel beter wordt aangezien we om 4:00 's nachts vertrekken naar het Krugerpark.

Na de hele dag in bed te hebben gelegen, ging om 3:00 s'nachts de wekker. Gelukkig voelde ik me al een stuk beter en na het ontbijt stapte we in de auto, nog even checken of de auto in orde was. Maar helaas wat ze van de week hadden gemaakt was weer afgebroken, en hadden we besloten om met de cruiser te gaan. En natuurlijk na bijna 2 weken lekker weer te hebben gehad tussen de 25 en 30 graden, was de temperatuur gedaald tot ongeveer 15 graden en was het regenachtig. Het Krugerpark avontuur was echt een domper geworden. Ik had echt een animal planet plaatje in mijn hoofd van het Krugerpark, met goudgeel gras, grote open vlaktes met aan de ene kant een kudde zebra's en aan de andere kant de buffels, leeuwen onder een boom in de schaduw en een brandende zon op de achtergrond. Maar er zijn eigenlijk niet echt open vlaktes, er staan veel, bosjes/ bomen die op dit moment door de winter grauw en kaal zijn, maar het grootste nadeel was het weer hierdoor zag alles er echt heel troosteloos uit. Doordat de cruiser een open jeep is, was het ijskoud en nat, en hebben we niet zo veel dieren gezien, waarschijnlijk waren alle dieren lekker aan het schuilen op een warm plekje. We hebben wel verschillende antilopen, olifanten, giraffen, verschillende vogels, zebra's , buffels waar ik nu wel een foto van heb gezien. Ook hebben we een grote groep wilde honden gezien die op de weg liepen op zoek naar een spoor, en tussendoor lekker aan het spelen waren dus dat was wel leuk om te zien. Het was verder wel een gezellige dag en heb ik eigenlijk merendeel van de dag gereden, zodat ik redelijk warm zat.

De volgende dag in de ochtend nog opzoek naar de dieren, er lag een dood nijlpaard aan de andere kant van de rivier, dus misschien dat er vanmiddag nog wat carnivoren op af komen. Na de rit ben ik alvast mijn spullen gaan organiseren en pakken van wat ik allemaal weggooi en weer meeneem. Na de lunch zijn we nog even wat gaan schieten, en het was beter dan de vorige keer, alleen ik kon nog steeds niet raak schieten met het grote geweer helaas, wel zag ik na mijn schot een dier wegschieten, dus hoop niet dat ik deze heb geraakt. Aan het einde van de middag zijn we nog naar het nijlpaard geweest maar helaas niks te zien, daarna nog in het donker een rit gemaakt en uiteindelijk lekker gebraaid. Helaas heb ik dus niet de big five in het wild gezien, ik hoefde alleen het luipaard nog, maar gelukkig heb ik wel hele leuke herinnering van de luipaarden in Chipangali, want wie kan nou zeggen dat zijn vest is opgegeten door een luipaard.( ik heb nog een stukje als herinnering)

Tijdens de lunch vandaag met het uitzicht op de rivier met olifanten aan de linkerkant en nijlpaarden aan de rechterkant is het idee dat ik woensdag thuis ben eigenlijk nog maar moeilijk te bevatten. Aan de ene kant is de tijd erg snel gegaan maar als ik terug kijk, naar wat ik allemaal heb meegemaakt, gezien en gedaan lijkt alsof ik er al veel langer ben. En wat ze zeggen is waar, je wordt echt verliefd op Afrika, de geweldige natuur, de mooie dieren, de vrijheid en de ruimte die je hebt.

Allemaal heel erg bedankt voor de geweldige reacties, ik keek er elke keer naar uit om ze te lezen.
Ik zie jullie allemaal in Nederland weer en hoop jullie nog veel meer van mijn foto's te laten zien ik heb er een paar duizend.

Kusjes.